9/11/17

Το πιο υπέροχο πλάσμα

Όσο μεγαλώνει η κόρη μου, τόσο την ερωτεύομαι όλο κ περισσότερο.

Φκαίνει ο χαρακτήρας της προς τα έξω ή διαμορφώνει τον εδώ τωρά που μιλούμε.

Εν απίστευτο, πως εγώ κ ο Φιτζ εκάμαμε τούτο το υπέροχο πλάσμα.

Θωρώ την μερικές φορές, κ γεμώνουν τα μάθκια μου. Εν απίστευτη, απίθανη, έξυπνη και καλή. Εν το πιστεύω. Θαυμάζω την.

Βλέπω παλιές φωτογραφίες και βίτεο, κ μου λείπει το μωρό που ήταν πριν 6 μήνες, πριν ένα χρόνο κ.ο.κ. Και με λυπεί και με τρομάζει το πόσο γρήγορα περνά ο χρόνος. Ήδη νιώθω την να φεύκει που τα χέρια μου κ πιάννει με το πένθος.

Ξέρω ότι κάθε νόρμαλ άνθρωπος έτσι νιώθει για το μωρό του αλλά τωρά που το ζω εν άλλο πράμα.

Νιώθω ότι όλα όσα πέρασα στην ζωή μου, αν κ έχουν μεγάλη βαρύτητα και επίδραση στο ποια είμαι σήμερα, τίποτε άλλο εν ήταν πιο μεγαλειώδες που την κόρη μου. Τίποτε άλλο εν εδιαμόρφωσε κ "ίσιωσε" την ζωή μου όσο το ότι είμαι η μάμα της.

Σχεδόν τίποτε εν με αγγίζει πλέον-ε ίσως μερικές φορές η αναισθησία του παπά της-αλλά τίποτε άλλο, καμιά συμπεριφορά και κανένα άτομο εν μπορεί να χαλάσει τούτην την ευλογία που ζω.